فشار خون اورژانسی چیست؟

استاندارد

فشار خون بالا یکی از مهم‌ترین علت بروز بیماری‌های قلبی و سکته است. درمان و کنترل فشار خون بالا علاوه بر مصرف دارو به نوع زندگی فرد، رژیم غذایی و میزان ورزش بستگی دارد. در صورت اصلاح نکردن شیوه زندگی و عدم مراجعه به پزشک، فشار خون بالا می‌تواند خطرات بسیاری برای فرد به همراه داشته باشد.
در صورتی که با افزایش زیاد فشار خون مواجه شدید، لازم است از درمان اورژانسی برای رفع مشکل استفاده کنید. برای درمان این شرایط می‌توان از تزریق داروهای خاص به منظور کاهش فشار خون، بررسی فعالیت‌های قلب، و بستری کردن فرد در بیمارستان استفاده کرد. سایر روش‌های درمان مناسب در این شرایط به اندام‌های آسیب دیده در نتیجه فشار خون بالا بستگی دارند.
فشار خون بالا نشان دهنده افزایش زیاد در فشار خون است که می‌تواند باعث سکته مغزی شود. فشار خون بالا یعنی فشار خون حد بالا (فشار سیستولیک) برابر با ۱۸۰ میلی‌متر جیوه یا بیشتر یا فشار خون حد پایین (فشار دیاستولیک) برابر با ۱۲۰ میلی‌متر جیوه یا بیشتر باعث وارد شدن آسیب به رگ‌های خونی می‌شود. به این ترتیب رگ‌ها متورم شده و ممکن است مایع یا خون از آنها خارج شود. در نتیجه، این وضعیت می‌تواند بر عملکرد پمپاژ خون توسط قلب تاثیر نامطلوب داشته باشد.
علائم بالا رفتن ناگهانی فشار خون
علائم و نشانه‌های افزایش بیش از حد فشار خون می‌تواند زندگی فرد را به شدت تهدید کرده و شامل موارد زیر باشد:
◾درد شدید قفسه سینه
◾سر درد شدید همراه با گیجی و تاری دید
◾حالت تهوع و استفراغ
◾تشویش و نگرانی شدید
◾نفس‌تنگی
◾صرع و تشنج
دلایل افزایش فشار خون به صورت اورژانسی
دلایل اصلی ایجاد این شرایط به شرح زیر هستند:
◾فراموش کردن مصرف داروهای فشار خون
◾سکته مغزی
◾حمله قلبی
◾نارسایی قلبی
◾نارسایی کلیه
◾پارگی شریان اصلی بدن (آئورت)
◾تداخل بین داروهای مصرفی
◾تشنج و فشار خون بالا در طول دوره بارداری (اکلامپسی)
افزایش فشار خون به صورت ناگهانی به دو گروه اصلی ضروری و اورژانسی قابل تفکیک است. در مواردی که مشکل ضروری باشد، فشار خون فرد به شدت بالا بوده اما پزشک تصور نمی‌کند این شرایط باعث وارد شدن آسیب به اندام‌ها شده باشد. در مواردی که مشکل اورژانسی باشد، فشار خون به شدت بالا بوده و باعث وارد شدن آسیب به اندام‌ها شده است. فشار خون بالای اورژانسی می‌تواند عوارض حاد برای بیمار به همراه داشته و زندگی فرد را تهدید نماید.
عوارض
در صورتی که فشار خون بالا درمان نشده به حال خود رها شود، بیمار در معرض مجموعه متنوعی از پیامدهای بالقوه قرار می‌گیرد. در موارد افزایش زیاد فشار خون، این شرایط می‌تواند سکته قلبی یا سکته مغزی، وارد شدن آسیب به چشم‌ها، آسیب‌دیدگی کلیه‌ها (شامل نارسایی کلیه)، مشکلات شناختی همچون از دست دادن حافظه یا از دست دادن سطح هوشیاری، پاره شدن آئورت (رگ اصلی خارج شده از قلب)، یا جمع شدن مایع در ریه‌ها را به همراه داشته باشد. به خاطر اینکه عوارض فشار خون بالا از نظر سلامتی می‌توانند بسیار شدید باشند، در صورت مواجه شدن با این شرایط یا علائم ذکر شده فوق، لازم است از خدمات درمان اورژانسی برای بررسی و رفع مشکل استفاده شود.
خدمات درمان اورژانسی برای فشار خون بالا
در بیمارستان
در بیمارستان، احتمالاً از تزریق دارو برای درمان اورژانسی فشار خون بالا استفاده می‌شود. رایج‌ترین داروهای قابل استفاده به این منظور عبارت از سدیم نیتروپروساید (نیپراید)، لابتالول (نورمودین)، و نیکاردیپین (کاردن) است. در این شرایط لازم است از روش‌های درمان اورژانسی برای افراد دچار فشار خون بالا (بدخیم)، افراد دچار دوره کوتاه (حاد) نارسایی احتقانی قلب، آنوریسم مخرب (ورم یا پهن شدن) آئورت، افراد دچار سکته مغزی و مسمومیت حاملگی استفاده شود.
روش‌های درمان خانگی برای فشار خون بالا
در صورتی که احساس کردید فشار خون شما افزایش پیدا کرده است، فعالیت‌های خود را بطور کامل متوقف کرده و برای چند دقیقه یا تا زمان از بین رفتن احساس گیجی یا سر درد نفس عمیق بکشید. افزایش ناگهانی در فشار خون می‌تواند در نتیجه انجام فعالیت‌ها یا حرکت‌های شدید یا بیش از حد ایجاد شود. بنابراین در این شرایط لازم است انجام فعالیت‌ها متوقف شده و به بدن استراحت داده شود.
علاوه بر این فشار خون می‌تواند در نتیجه استرس یا تشویش نیز افزایش پیدا کند. در صورتی که این شرایط علت افزایش فشار خون باشد، بهتر است دراز کشیده یا نشسته و از نفس کشیدن آرام، عمیق و همراه با آرامش برای بهبود وضعیت خود استفاده کنید. انجام این کار را تا زمانی ادامه دهید که با بهبود در علائم بیماری مواجه شوید.
به همراه توجه به این توصیه‌ها برای کنترل افزایش ناگهانی فشار خون در خانه، می‌توان از داروهای کنترل فشار خون در هنگام مواجه شدن با این شرایط استفاده کرد، هر چند این داروها می‌بایست طبق توصیه پزشک مصرف شوند. در این حالت نباید هیچ دارویی به صورت خودسرانه توسط بیمار مصرف شود. به عنوان یک توصیه برای اطمینان از مناسب بودن روش درمان انتخابی می‌توان به مطب پزشک مراجعه کرده و علائم بیماری را با وی در میان گذاشت.
در صورت مواجه شدن با احتمال افزایش فشار خون می‌بایست دقت مناسب در ارتباط با رژیم غذایی وجود داشته باشد. به این ترتیب لازم است از مصرف مواد غذایی سرشار از سدیم همچون مواد غذایی فرآوری یا کنسرو شده خودداری شود. این شرایط به معنی این است که بیمار دیگر نمی‌تواند چیپس‌های شور در خانه مصرف نموده و می‌بایست مصرف غذاهای آماده و سریع را متوقف کند. توجه داشته باشید مصرف سدیم می‌تواند تاثیر منفی بر افزایش فشار خون داشته و تلاش‌های درمانی برای کاهش فشار خون را خنثی نماید.
یک روش دیگر برای کاهش سریع فشار خون مصرف آب لیمو ترش است. در ادامه با سپری شدن ۶ تا ۷ دقیقه، می‌توان یکی از مواد غذایی سرشار از پتاسیم زیر را مصرف کرد: ۲ تا ۳ عدد موز (۱۱۹۹ میلی‌گرم)، یک فنجان کشمش (۱۰۸۹ میلی‌گرم)، ۲ فنجان آب پرتقال (۹۹۲ میلی‌گرم)، ۱۰ تکه زردآلوی خشک شده (۴۰۷ میلی‌گرم)، آلوی خشک شده (۸۷۸ میلی‌گرم) یا یک گرمک (۴۹۴ میلی‌گرم). در صورتی که به این میوه‌ها دسترسی نداشتید، می‌توانید پتاسیم مورد نیاز برای بدن را از منابع گیاهی همچون سیب زمینی پخته شده (۱۰۸۱ میلی‌گرم)، سوپ گوجه یا گوجه خام (۹۰۹ میلی‌گرم)، لوبیای لیما (۹۵۵ میلی‌گرم) یا کدوی زمستانی (۸۹۶ میلی‌گرم) تامین نمایید.
با این وجود مراجعه به متخصص برای کنترل فشار خون و چک آپ برای سایر بیماری‌های مرتبط امری ضروری است. در صورت وجود علائم فشار خون بالا به سرعت با اورژانس تماس حاصل نمایید.

 

 

انسولین و انواع آن

استاندارد

انسولین یک ماده شیمیایی پروتئینی است که توسط سلولهایی به نام سلول های بتا که در جزایر لانگرهانس در لوزالمعده قرار دارند، تولید می شود و وظیفه کنترل قند خون در بدن را به عهده دارد.با ورود غذا به لوله گوارش و تجزیه آن، قند موجود در غذا از طریق پرزهای جدار دستگاه گوارش وارد خون می شود. ورود قند به خون علامتی به لوزالمعده فرستاده و با تحریک سلولهای بتا؛ انسولین تولید و ترشح می شود. انسولین نیز ورود گلوکز یا قند خون را به داخل سلولهای بدن تسهیل می کند و در آنجاست که این قند یا می سوزد و انرژی تولید می کند و یا ذخیره می شود.حال اگر به نحوی سلولهای بتای لوزالمعده توان تولید کافی انسولین را نداشته باشند و یا بدن نسبت به انسولین مقاومت نشان دهد، قند در خون باقی مانده و به داخل سلول هدایت نمی شود.اگر سلولهای بتا تخریب شده باشند و یا نتوانند انسولین تولید کنند در واقع فرد مبتلا به دیابت نوع یک(IDDM) بوده و برای ادامه حیات لازمست که حتما انسولین تزریق کند. اما اگر مقدار انسولینی که توسط سلول های بتا ساخته می شود،کافی نباشد و یا سلولهای بدن درجاتی از مقاومت نسبت به انسولین را نشان دهند، شخص مبتلا به دیابت نوع دو (NIDDM)بوده و یا نیاز به قرصهای پایین آورنده قند خون دارد و یا در مواردی مانند فشارهای عصبی( استرس) ، بیماریهای حاد و مواردی که به قرصهای خوراکی پایین آورنده قند خون پاسخ مناسب ندهند،باید انسولین مصرف کند. باید دانست از آنجایی که انسولین یک پروتئین است، مصرف خوراکی آن سبب می شود تا در شیره معده مورد حمله آنزیم های قوی هضم کننده پروتئین قرار گیرد و منهدم شود. لذا انسولین را نمی توان به صورت قرص یا کپسول تهیه نمود و باید از طریق زیر جلدی تزریق نمود.امروزه پژوهشگران در صدد یافتن راهی برای حفاظت انسولین در برابر آنزیم های گوارشی می باشند و گمان می کنند با قرار دادن آن در پوششی از مواد مقاوم در برابر آنزیمهای گوارشی قادر به این کار خواهند بود.

منابع تهیه انسولین

بر چسب روی شیشه های حاوی انسولین ، منبع تهیه انسولین را نشان می دهد. انسولین ها با توجه به منبع تهیه به دو دسته تقسیم می شوند:

۱- انسولین انسانی:

انسولین انسانی از لوزالمعده انسان تهیه نمی شود ور توسط باکتریها در محیط کشت تولید می شود اما شبیه انسولینی است که در بدن انسان ساخته می شود.

در موارد زیر باید از انسولین انسانی استفاده نمود:

۱- دوران حاملگی

۲- حساسیت نسبت به انسولین حیوانی

۳- تاکید پزشک به مصرف انسولین انسانی

۴- شروع درمان با انسولین

۲- انسولین حیوانی:

این انسولین از عصاره لوزالمعده پستاندارانی که انسولین آنها مشابه انسولین انسانی است، تهیه می شود.

انسولین انسانی را با انسولین حیوانی مخلوط نکنید. برای هر گونه تغییر در نوع انسولین مصرفی با پزشک خود مشورت کنید.

اشکال مختلف انسولین کدامند؟

۱-انسولین سریع الاثر رگولار

۲-انسولین با اثر متوسط(  (NPH

 

۳انسولین طولانی اثر(گلارژین)

انواع وسایل تزریق انسولین
 
سرنگ انسولین

خطوط ثبت شده بر روی بدنه سرنگ انسولین بر حسب واحد می باشد.تصویر مقابل اجزای یک سرنگ انسولین را نشان می دهد.

هنگام استفاده از سرنگ های انسولین نکات زیر را به خاطر بسپارید:

– جهت تزریق انسولین فقط از سرنگ های مخصوص تزریق انسولین استفاده کنید.

– هر سرنگ را می توان تا ۲۰ بار استفاده نمود. استفاده مجدد از سرنگ را تا زمانی می توان ادامه داد که سر سوزن کُند نشده باشد.

– هر سرنگ در صورت استفاده مجدد ، باید برای همان شخص استفاده شود و استفاده سرنگ یک فرد برای فرد دیگر ممنوع می باشد،

زیرا خطر انتقال عفونتهای ویروسی قابل انتقال را افزایش می دهد.

– برای استفاده مجدد از هر سرنگ چند بار پیستون را با فشار به عقب و جلو ببرید تا انسولینی که در سرسوزن می ماند، ( حدود ۵ واحد) خارج گردد. سپس اقدام به کشیدن مجدد انسولین کنید.

داخل هر شیشه چه مقدار انسولین وجود دارد؟

مقدار انسولین داخل هر شیشه بر اساس واحد سنجیده می شود. هر شیشه انسولین حاوی ۱۰ سی سی انسولین ۱۰۰ واحدی است و در مجموع هزار واحد انسولین (۱۰۰۰=۱۰× ۱۰) داخل هر شیشه وجود دارد. به این ترتیب شما می توانید زمان تقریبی اتمام انسولین داخل هر شیشه را با توجه به میزان انسولین تزریق روزانه محاسبه کنید. به طور مثال اگر روزی ۱۵ واحد انسولین NPH مصرف می کنید  باید به این طریق عمل کنید:

۶۶ = ۱۵ (میزان انسولین مصرفی روزانه) / (کل انسولین موجود در یک شیشه) ۱۰۰۰

بنابراین ۶۶ روز طول می کشد تا یک شیشه انسولین NPHتمام شود. اگر انسولین کریستال مصرف می کنید، به همین طریق زمان اتمام شیشه را محاسبه نمایید. با انجام این محاسبه می توان چند روز قبل از اتمام شیشه انسولین اقدام به تهیه شیشه جدید نمایید تا با کمبود انسولین مواجه نگردید.

شیوه نگهداری انسولین چگونه است؟

ویال‌های انسولین را دورازگرما) نزدیک شوفاژ، بخاری، شومینه، اجاق‌گاز، هواساز( وسرمای شدید) کولر،فریزر، جایخی و …(قراردهید
انسولین را در ماههای خیلی سرد و خیلی گرم سال در محفظه بسته خودرو قرار ندهید.
انسولین را از نور مستقیم خورشید دور نگه دارید.
در صورت‌ خروج از منزل در هوای خیلی سرد یا گرم از کیفهای مخصوص یا فلاسک استفاده کنید .از تماس مستقیم انسولین با یخ جلوگیری کنید.

انسولین‌های ذخیره را در قسمت درب یخچال نگهداری و ٣٠ دقیقه قبل از تزریق جهت گرم شدن آن راخارج نمایید.

انسولین‌های مصرفی روزانه را در دمای اتاق و دور از رطوبت، سرما و گرما حد اکثر تا یک ماه میتوانید نگهداری کنید.

قبل از تزریق انسولین رعایت چه نکاتی الزامی است؟

به منظور جلوگیری ازکاهش اثر دارو از تکانهای بیش از حد ویال انسولین پرهیز نمایید.

ویال انسولین را قبل از استفاده از نظر وجود ذرات خارجی و یخ‌زدگی بررسی کنید.

هنگام خرید واستفاده از ویال انسولین به تاریخ انقضای آن توجه کنید.

شفاف و یک‌دست بودن انسولین رگولار(کریستال) تا آخرین قطره مصرف.

امکان نگهداری انسولین در صورتی‌که یک نوع آن را داخل سرنگ کشیده‌اید، تا ١ هفته داخل یخچال.

یک‌دست و شیری شدن انسولین NPH پس از یک تکان ملایم

رعایت فواصل تزریق در یک عضو، (حدود۵/ ٢ ـ٢سانتی متر)

در صورت استفاده مجدد از سرنگ نگهداری آن در یخچال یا پاک کردن سر سوزن با الکل لازم نیست.

 
محتوی ویال انسولین چیست؟

هر شیشه حاوی ١٠ میلی لیتر انسولین١٠٠واحدی است

 وجود دارد.

 
نواحی مجاز جهت تزریق انسولین کدامند؟
 

ناحیه شکم

قسمت بالایی و بیرونی بازوها                                                  

  قسمت بیرونی عضله ران

 قسمتهای بیرونی باسن

باید بدانیم که:
انسولین را در نزدیکی مفاصل و استخوانها تزریق نکنیم.

بهتر است تزریق انسولین روزانه در شکم وانسولین زمان خواب روی پاها انجام شود.

بیماری باد سرخ

استاندارد

 

یک بیماری حاد است که عموما با راش های پوستی همراه است.
عفونت بافت نرم و لنفاتیک است که اغلب در بچه های کم سن و سال اتفاق می افتد وبه صورت برجستگی های قهوه ای با حاشیه مشخص روی پوست می باشد.
یک نوع سلولیت حاد و التهابی است که به واسطه درگیری مجاری لنفاوی از انواع دیگر سلولیت افتراق داده میشود.

نسبت به سلولیت سطحی تر بوده و بخش های فوقانی درم را درگیر میکند. عامل بیماری استرپتوکوک است.عفونت بدنبال اسیب و خراش پوستی وارد میشود شایعترین محل درگیری ساق پا است ولی سایر نواحی مانند صورت-بازو-ران و در نوزادان اطراف ناف ممکن است درگیر شوند.

شروع بیماری ناگهانی است و از۴-۴۸ ساعت طول میکشد و  علایم آغازی شامل لرز ، تب ، سردرد و استفراغ است . بیمار ابتدا در محل ضایعه احساس خارش و سوزش می کند و سپس به صورت بی حالی درد عضلانی و لرز و تب بالا بروز میکند. لکه ای شدیدا سفت گرم و براق با حدود کاملا واضح و برجسته ایجاد میشود. و در لمس گرم و دردناک است .
باکتری استرپتوکوکوس پایوژنز از راه پوست یا مخاط به داخل لنفاتیکهای سطحی راه یافته و به تدریج در اطراف محل ورود خود پیش می‏رود و تورم قرمز رنگ سخت و برجسته به وجود می‏آورد که با تب و علایم عمومی همراه است. شروع بیماری ناگهانی بوده و بیمار ابتدا در محل ضایعه احساس سوزش و خارش می‏کند. در نگاه اول یک منطقه قرمز و برجسته در پوست دیده می‏شود که در هنگام لمس، گرم و دردناک است و حدودش کاملا از پوست سالم تشخیص داده می‏شود. معمولا گلودرد و بزرگی خفیف غدد لنفاوی گردنی با عفونت همراه است خصوصا وقتی که صورت مبتلا باشد. سر درد و استفراغ علایم شایعی هستند. آسیب پوستی ممکن است به چرک بنشیند و یا روی آن تاولهایی به وجود آید گاهی نیز عفونت به بافت عمقی و خون می‏رسد و سلولیت و عفونت خون ایجاد می‏نماید. مناطقی که در این بیماری به طور شایع گرفتار می‏شوند صورت، انتهاها، یا تنه می‏باشد.  محل بروز ضایعه اکثرا در اطراف پل بینی یا در محل انسیزیون جراحی ، زخم ، محل یک ضایعه اگزمائی و یا بند نافی است که تازه جدا شده باشد . صورت ، انتها یا تنه مناطقی هستند که بیشتر گرفتار می شوند . در مناطقی که پوست روی برجستگی استخوانی قرار دارد ضایعات بسیار دردناک می باشد و وقتی عفونت پلک ها را نیز گرفتار کند تورم زیادی وجود دارد . زخم به سرعت گسترش یافته و در مدت ۳ تا ۶ روز به حداکثر اندازه خود میرسد .بهبودی در اشکال درمان نشده بسته به سن بیمار و شدت عفونت تا چند هفته به طول می‏انجامد و عود نسبتا شایع است

به طور کلی، پزشک با دیدن علائم و ظاهر مناطق آسیب دیده پوست می تواند بیماری را تشخیص دهد. دلیل این موضوع این است که علائم بیماری پوستی باد سرخ معمولا تمایل دارند که در شرایط خاص ظاهر شوند. ضمن این که سابقه پزشکی شخص بیمار، برجسته شدن آسیب های قبلی یا جراحی، اغلب علت احتمالی را نیز نشان می دهند.

اما اگر نشانه هایی از عفونت سیستمیک مانند باکتری در خون (باکترمی) وجود داشته باشد، پزشک ممکن است آزمایش خون را تجویز کند. با این حال، شناسایی باکتری ها همیشه در آزمایشگاه امکان پذیر نیست.

تست های زیر نیز می توانند به تشخیص این بیماری کمک کنند:

  • ازدیاد بیش از حد گلبول های سفید در خون که می تواند به علت آسیب بافتی و عفونت باکتریایی رخ دهد.
  • سطح بالایی از پروتئین واکنشی C که توسط کبد تولید می شود و در زمان افزایش التهاب رخ می دهد.
  • کشت خون مثبت نشان دهنده عفونت باکتریایی است.
  • حضور یک عفونت خاص، برای مثال ناشی از گزیدگی حشرات و حیوانات
  • در برخی موارد که عفونت عمقی است، تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) یا اسکن کامپیوتری (CT) لازم است.

درمان و بهبودی بیماری باد سرخ

بیماری Erysipelas قابل درمان است. مهم است که به محض مشاهده علائم درمان را شروع کنید تا احتمال عوارض بیشتر محدود شود.

آنتی بیوتیک های خوراکی معمولا برای درمان این بیماری استفاده می شوند. نوع دقیق آن بستگی به این دارد که کدام میکروب باعث ایجاد مشکل شده است. اما اغلب برای درمان از پنی سیلین استفاده می شود.

بنابراین ضروری است که هر کسی که به پنی سیلین آلرژی دارد قبل از شروع درمان به پزشک خود این موضوع را اطلاع دهد تا بتوانند داروهای دیگری مانند اریترومایسین یا سفالکسین تجویز کنند.

افراد مبتلا به این بیماری معمولا باید آنتی بیوتیک ها را از طریق خوراکی به مدت ۷ تا ۱۴ روز دریافت کنند. در موارد شدیدتر، داروها به وسیله قطره به طور مستقیم به پوست وارد می شوند.

راه های دیگری نیز وجود دارند که می توان از آن ها برای کمک به کاهش درد و ناراحتی و افزایش سرعت بهبودی بیماری استفاده کرد. این راه ها عبارتند از:

  • سطح آلوده را بالاتر از سطح قلب نگه دارید. گرچه در این حالت نیز باید برای جلوگیری از لخته شدن خون، مراقب حرکت عضو آسیب دیده باشید.
  • قرار دادن کمپرس یخ بر روی منطقه آسیب دیده
  • استفاده از لوسیون برای جلوگیری از خشک شدن پوست و ترک خوردگی
  • مصرف داروهای ضد التهاب مانند ایبوپروفن
  • استفاده از جوراب واریس بعد از این که عفونت از بین رفت.
  • درمان هو نوع بیماری پوستی که موجب ترک خوردن پوست می شود. این بیماری ها اغلب با کرم هایی که به طور مستقیم روی پوست مالیده می شود، درمان می شوند.

پیشگیری و چشم انداز بیماری باد سرخ

بیماری Erysipelas قابل درمان است. علائمی مانند تب و سایر علائم بیماری باد سرخ، اغلب در عرض چند روز پس از شروع درمان ناپدید می شوند. هرچند عفونت پوست می تواند چند هفته طول بکشد تا بهبود یابد. این بیماری زخمی بر جا نخواهد گذاشت.

حدود یک سوم از کسانی که بیماری خود را درمان می کنند، دوباره عود آن را تجربه می کنند. هنگامی که این اتفاق رخ می دهد بیمار باید دوره طولانی تری از دارو استفاده کند. اگر بیماری های دیگر مانند موارد زیر بعد از درمان بیماری باد سرخ ایجاد شد، باید برای درمان سریعا اقدام کرد:

  • اگزما
  • عفونت پای ورزشکاران
  • دیابت

درمان سریع هر گونه ترک خوردگی روی پوست می تواند از شیوع عفونت و پس از آن باد سرخ جلوگیری کند. به همین ترتیب، اگر اضافه وزن یا ضعف در گردش خون علت عفونت در حال رشد باشند، تغییر در شیوه زندگی و رژیم غذایی اغلب می تواند به کاهش احتمال ابتلا به این بیماری کمک کند.

 

مسمومیت با سرب

استاندارد

سرب یکى از فلزهاى کمیاب است که در محیط زیست به فراوانى وجود دارد. به‌علت ویژگى‌هاى سرب، این فلز در انواع گوناگون صنایع به‌کار مى‌رود.در بیش از دویست صنعت سرب به‌کار مى‌رود، از جمله در ساختن باترى (انبارهٔ برق)، شیشه‌سازی، کشتى‌سازی، چاپ و کوزه‌گری، لاستیک‌سازى و …

زیان‌آورترین ترکیبات آن عبارتند از: آرسنات سرب، اکسید سرب و کربنات سرب، و کم‌خطرترین ترکیب آن سولفید سرب است.مهم‌ترین منبع زیست محیطى (غیرشغلی) مواجهه با سرب بنزین است. در هر سال هزاران تن سرب از خودروها خارج مى‌شود. سرب یکى از فلزهاى کمیاب است که در محیط زیست به فراوانى وجود دارد. مواجهه با سرب از راه آشامیدن آبى که به‌وسیلهٔ لوله‌هاى سربى منتقل مى‌شود ممکن است روى دهد. جویدن رنگ‌هاى سرب‌دار درگاه پنجره‌ها یا اسباب‌‌بازى‌ها توسط کودکان هم یک راه مواجهه با سرب است.

– راه جذب سرب:

مسمومیت با سرب به یکى از سه راه روى مى‌دهد؛ به‌شرح ذیل:

الف – راه استنشاق، بیشتر موارد مسمومیت سرب در صنعت به‌علت استنشاق بخار و غبارهاى سرب یا ترکیبات آن است.

ب – خوردن، مسمومیت از سرب از راه خوردن کمتر روى مى‌دهد. مقادیر ناچیز سرب که در دستگاه تنفسى فوقانى گیر افتاده باشند ممکن است خورده شوند. خوردن سرب از راه خوردن و آشامیدن با دست‌هاى آلوده هم ممکن است اتفاق بیافتد.

ج – راه پوست، جذب از راه پوست تنها در صورت مواجهه با ترکیب‌هاى آلى سرب ممکن است روى دهد، (به‌خصوص تترا اتیل سرب). ترکیب‌هاى غیرآلى سرب از راه پوست جذب نمى‌شوند.

به خاطر افزایش وزن تریاک بسیاری از قاچاقچیان سرب را به تریاک اضافه می کنند،بیشتر کسانی که با علائم مسمومیت با سرب به بیمارستان‌ها مراجعه کرده‌اند، مصرف‌کننده تریاک آن هم به شیوه خوراکی بوده‌اند و همین مسئله این ذهنیت را تقویت کرده است که این مسمومیت‌ها به دلیل سربی است که به ماده مصرفی آن‌ها اضافه شده است.

– میزان ذخیرهٔ سرب در بدن:

به‌طور متوسط در بدن اشخاص بالغ جامعه ۱۵۰ تا ۴۰۰ میلى‌گرم سرب انبار مى‌شود. سطح سرب در خون نزدیک به ۲۵ میکروگرم در صد میلى‌لیتر است.

اگر مقدار سرب خون به ۷۰ میکروگرم در صد میلى‌لیتر برسد به‌طور معمول نشانه‌هاى بالینى به همراه دارد. اشخاص بالغ عادى نزدیک به دو دهم تا سه دهم میلى‌گرم سرب در هر روز مى‌خورند که بخش بزرگى از آن از راه غذا و نوشابه‌ها است.

– توزیع سرب در بدن:

نود درصد سرب خورده شده از راه مدفوع دفع مى‌شود و سرب جذب شده از راه روده به جریان خون مى‌رود و نود و پنج درصد آن به گویچه‌هاى سرخ وارد مى‌شود و از این‌ راه به کبد و کلیه رفته و در پایان به استخوان‌ها مى‌رسد و در آنجا با دیگر مواد معدنى آزاد مى‌شود، با آنکه گمان مى‌رود مغز استخوان از نظر سوخت و ساز غیرفعال باشد ولى در شرایط تحلیل رفتن استخوان ممکن است مقدارى از سرب دوباره به بافت‌هاى نرم برود. به‌احتمال اثر سمى سرب از راه ترکیب شدن با گروه‌هاى SH لازم براى بعضى آنزیم‌ها عمل مى‌کند. به‌عنوان مثال بعضى آنزیم‌هائى که در ساخته‌شدن پورفیرین و متابولیسم قندها دخالت مى‌کنند. سرب بر تراوش‌پذیرى بعضى پرده‌ها اثر مى‌کنند و نشت پتاسیم در گویچه‌هاى سرخى که با سرب مواجهه بوده‌اند مشاهده شده است.

آزمون‌های تشخیصی مسمومیت با سرب شامل آزمایش‌های خون و ادرار برای اندازه‌گیری سطح سرب، عکس استخوان‌ها و شکم برای دیدن رسوبات احتمالی سرب در این نواحی است.

علایم شایع
اغلب بدون علامت بوده یا در مراحل دیررس ، علایم ایجاد می گردند.

مسمومیت خفیف تا متوسط :
لرزش ؛ اختلالات خواب
اختلال در تمرکز
سردرد؛ استفراغ ؛ کاهش وزن
ناراحتی شکمی
رنگ پریدگی ، خستگی ، خواب آلودگی
تغییرات رفتاری (مثلاً تحریک پذیری )
مسمومیت شدید:
احساس طعم فلزی در دهان
ضعف یا فلج عضلانی
کرامپ های شدید؛ سفتی جدار شکم
یبوست
مسمومیت مغزی یا انسفالوپاتی ناشی از سرب (که در کودکان شایع تر است ) با علایم تشنج ، اغما و عوارض بلندمدت شامل نقایص عصبی ، عقب ماندگی تکامل ذهنی ، پرفعالیتی مزمن

– درمان:

اهداف عمده در چاره‌جوئى براى مسمومیت از سر ب عبارت است از: پیشگیرى از جذب بعدى سرب، برداشتن سرب از بافت‌هاى نرم، و پیشگیرى از رویداد دوباره، شناسائى زودرس موارد به جلوگیرى از مواجههٔ بیشتر کمک مى‌کند. سرب جذب نشده در روده را مى‌توان با دادن یک مسهل نمکى به بیمار از بین برد. استفاده از پنى‌سیلینامین هم مؤثر گزارش شده است زیرا این هم مانند Ca-EDTA یک عامل برگیرندهٔ فلزات سنگین (Chelating) است و دفع سرب از ادرار را افزایش مى‌دهد.

 

نوروم مورتون Morton neuroma

استاندارد

نوروم مورتون بزرگ و برجسته شدن عصبی است که از کف پا عبور کرده و به انگشتان میرود.
این بیماری در زنان بسیار بیشتر از مردان بوده و پوشیدن کفش های تنگ آن را تشددید میکند. نوروم مورتون بیشتر در عصبی است که در پنجه پا و بین متاتارس های سوم و چهارم است.این عارضه معمولا بین انگشت سوم و چهارم پا اتفاق می افتد. (ممکن است بین انگشت دوم و سوم نیز به وجود بیاید). مورتون نوروما می تواند باعث خارش، بی حسی ،گزگز کف پا  و درد شدید و سوزناک در ناحیه ی کروی کف پا و سوزن سوزن شدن بین انگشتان پا شود. افراد مبتلا احساس عجیبی را بین انگشتان پا و یا در قسمت کروی کف پا، تجربه می کنند مانند این که روی یک تیله ایستاده، یک ریگ در کفش آن ها رفته و یا جوراب آن ها تا خوردگی متورمی پیدا کرده باشد.
علت اصلی به وجود آمدن درد،مورمور و گزگز بین انگشتان پا و علت بی حسی پا ، هنوز به درستی مشخص نیست، ولی به نظر می رسد که برخی عوامل در به وجود آمدن آن نقش دارند:
  • کفش تنگ یا نامناسب
  • بدشکلی های فیزیکی مثل گودی یا صافی کف پا
  • دیگر عارضه های پا مثل پینه یا انگشت چکشی
  • جراحت
  • تنش و فشار مکرر که ممکن است به دلیل نوع خاصی ورزش یا شغل باشد.
باور بر این است که قوس بیش از حد یا صاف بودن کف پا و دیگر بدشکلی ها و همچنین آسیب های خاص با ایجاد ناپایداری در مفاصل انگشتان پا باعث بروز نورومای مورتون می شوند.
پزشک باید نحوه ی راه رفتن و دویدن شما را مورد ارزیابی قرار دهد. (آنالیز حرکتی) پزشک به دنبال عواملی ایجاد یا تشدید نورومای مورتون خواهد گشت. آنالیز حرکتی به طرح ریزی فیزیوتراپی منحصر به فرد و طراحی پرتز های مناسب کمک می کند.

برفک دهان یا استوماتیت کاندیدیاز

استاندارد
برفک دهان به دلیل از بین رفتن باکتری‌های مفید موجود در دهان ایجاد می‌شود و با این وضع قارچ‌های کاندیدای موجود در دهان رشد بیش از حد پیدا می‌کنند و بصورت برفک در دهان دیده می‌شوند.برفک دهان در انسان‌های سالم نیز ممکن است رخ دهد، اما در بزرگسالان اکثراً عوامل زیر زمینه‌ساز بیماری هستند:
  • استرس: استرس شدید و طولانی در بدن باعث آزاد شدن هورمون کورتیزول می‌شود. این هورمون با کاهش ایمنی بدن و افزایش قند خون، می‌تواند موجب ایجاد برفک دهان شود.[۳]
  • کسانی که در دوره‌ای از آنتی بیوتیک یا دهانشویه‌های ضد باکتری استفاده کرده‌اند.
  • به عنوان عفونت فرصت طلب در بیماران دچار ضعف ایمنی مانند ایدز
  • کسانی که دیابت دارند.
  • کسانی که از دندان مصنوعی استفاده می‌کنند.
  • زنان باردار.
  • کسانیکه دچار نقص در هضم غذا هستند.
بیشتر بیماران بدون علامت هستند ولی ممکن است هنگام غذا خوردن درد داشته باشند یا در آغاز ابتلا از طعم بد دهان گله داشته باشند.
محیط دهان به طور طبیعی حاوی مقداری باکتری و حتی بعضی از قارچ‌ها می‌باشد که یکی از آن‌ها همان قارچ کاندیدا آلبیکانس یا برفک است که مشابه همان برفک دستگاه تناسلی زنانه است و با رعایت بهداشت تا حدی قابل کنترل است، به شرط آن‌ که سیستم ایمنی بدن ضعیف نباشد.
بیشتر اوقات در اثر حمله ویروسی یا باکتری، بدن مستعد به ابتلا بیماری برفک می‌شود. امکان این که استرس و عوامل روحی، زمینه را برای ابتلا به این بیماری آماده کند وجود دارد.
از موارد دیگر می‌توان استفاده طولانی‌مدت از داروهای کورتون و داروهایی که باعث ضعف سیستم ایمنی می‌شوند نام برد، و همچنین ممکن است با ایجاد شرایط نامناسب، محیط دهان از نظر اسیدی و قلیایی بودن و به هم خوردن این تعادل، زمینه برای رشد قارچ فراهم شود، یا مصرف آنتی‌بیوتیک به طور ناقص، یا وجود بیماری دیابت بی‌مزه یا تغییرات هورمونی هنگام حاملگی یا مصرف داروهای ضد بارداری. برفک دهانی بیشتر در بین اطفال شایع است تا در جوانان و بزرگسالان، مگر این که سیستم ایمنی بدن ضعیف باشد
برفک در کودکان به احتمال زیاد بلافاصله بعد از تب و سرماخوردگی ویروسی، ایجاد می‌شود و احتمال عود مجدد هم دارد.
 درمان در کودکان: درمان با قطره نیستاتین یا کلوتریمازول موضعی برای حداقل ده روز است.
درمان در بزرگسالان:
    درمان در بالغین از ترکیبات استروئیدی و فلوکونازول استفاده می‌شود. داروهایی مانند نیستاتین، میکونازول، آموفوتریسین بی.
    مصرف محلول دهانشویه نیستاتین در کم کردن برفک دهانی موثر است. نیستاتین دهانشویه مورد استفاده از دسته پلی‌ان‌ها و در حقیقت یک ترکیب آنتی‌بیوتیک ضد قارچی تتراماکرولیدی می‌باشد. مصرف بصورت ۴ بار در روز است.
    مصرف دهانشویه کلرهگزیدین بدون الکل نیز در کم کردن برفک دهانی موثر است. مصرف این دهانشویه بصورت دو بار در روز است. دهانشویه کلرهگزیدین، یک دهانشویه آنتی‌سپتیک است که توسط بسیاری از مطالعات بالینی و آزمایشگاهی، به عنوان یک داروی موضعی ضد باکتری و قارچی کاندیدا معرفی شده‌است
مصرف دهانشویه کلرهگزیدین بدون الکل بطور روزانه که یک دهانشویه آنتی‌سپتیک است که به عنوان یک داروی موضعی ضد باکتری و قارچی کاندیدا معرفی شده‌است میتواند پیشگیری کننده باشد.
 درمان در کودکان: درمان با قطره نیستاتین یا کلوتریمازول موضعی برای حداقل ده روز است.
درمان در بزرگسالان:
    درمان در بالغین از ترکیبات استروئیدی و فلوکونازول استفاده می‌شود. داروهایی مانند نیستاتین، میکونازول، آموفوتریسین بی.
    مصرف محلول دهانشویه نیستاتین در کم کردن برفک دهانی موثر است. نیستاتین دهانشویه مورد استفاده از دسته پلی‌ان‌ها و در حقیقت یک ترکیب آنتی‌بیوتیک ضد قارچی تتراماکرولیدی می‌باشد. مصرف بصورت ۴ بار در روز است.
    مصرف دهانشویه کلرهگزیدین بدون الکل نیز در کم کردن برفک دهانی موثر است. مصرف این دهانشویه بصورت دو بار در روز است. دهانشویه کلرهگزیدین، یک دهانشویه آنتی‌سپتیک است که توسط بسیاری از مطالعات بالینی و آزمایشگاهی، به عنوان یک داروی موضعی ضد باکتری و قارچی کاندیدا معرفی شده‌است
مصرف دهانشویه کلرهگزیدین بدون الکل بطور روزانه که یک دهانشویه آنتی‌سپتیک است که به عنوان یک داروی موضعی ضد باکتری و قارچی کاندیدا معرفی شده‌است میتواند پیشگیری کننده باشد.
باتوجه به اینکه قارچ‌های کاندیدایی در محیط شیرین و اسیدی رشد می‌کنند، برای مقابله با آنها باید رژیم غذایی خود را کمی تغییر دهید و از مصرف غذاهای اسیدی و قنددار خودداری کنید از جمله:
  • پنیر مانده
  • کلیه مشروبات الکلی (آبجو، لیکور، شراب و…)
  • شکلات
  • میوه‌ها (خشک و تازه)
  • غذاهای تخمیر شده
  • قارچ
  • سرکه و ترشی جاتی که سرکه دارند (پیاز ترشی، خیارترشی)
  • پاستا
  • انواع مواد شکر دار (شیرینی جات، عسل، شربت‌ها)
  • ادویه جاتی که شکر و سرکه دارند (سس کچاپ، سس استیک…)
  • سبزیجاتی مانند خیار و چغندر و کنسروهای گوجه
  • گوشت‌های هورمونی
  • فست فود و غذاهای آمادهٔ فریزری

شیمی درمانی چیست؟

استاندارد

   شیمی درمانی (به آن کِموتراپی هم گفته می شود) نوعی از درمان سرطان است که در آن از دارو برای نابود کردن سلول های سرطانی استفاده می شود. شیمی درمانی یک شیوه رایج در معالجه بیماری‌هاست که سلول‌ها و بخصوص سلول‌های میکروارگانیسم‌ها و سلول‌های سرطانی را با استفاده از داروهای شیمیای و مواد شیمیایی از بین می‌برد.

شیمی درمانی چگونه عمل می کند؟
شیمی درمانی رشد سلول های سرطانی که تقسیم و رشد بالایی دارند را کاهش می دهند یا متوقف می کند. ولی شیمی درمانی می تواند به سلول های سالم خصوصاً آن دسته که رشد بالایی دارند مانند سلول های پوششی دهان، روده و مو هم آسیب بزند. معمولاً عوارض جانبی بعد از اتمام شیمی درمانی بهتر یا کاملاً برطرف می شود.
شیمی درمانی چه کاری انجام می دهد؟
بسته به نوع سرطان و میزان پیشرفتگی آن، شیمی درمانی می تواند:
· سرطان را معالجه کند :
اگر شیمی درمانی سلول های سرطانی را تا حدی از بین ببرد که دیگر پزشک نتواند اثری از آن را در بدن بیابد و بیماری، دیگر باز نگردد.
· سرطان را کنترل کند :
اگر شیمی درمانی از انتشار سرطان جلوگیری کند، سرعت رشد آن را کاهش دهد یا سلول های سرطانی که در سایر نقاط بدن پخش شده اند را نابود کند.
· بهبود علائم سرطان : (به آن درمان پالیاتیو هم گفته می شود) اگر شیمی درمانی توموری که باعث فشار یا درد شده است را کوچک کند.
شیمی درمانی چگونه استفاده می شود؟
گاهی شیمی درمانی به عنوان تنها درمان برای سرطان استفاده می شود. ولی بیشتر اوقات بیمار شیمی درمانی را همراه با جراحی، رادیوتراپی (پرتو درمانی Radiation Therapy-) یا زیست درمانی (بایولوجیکال تراپی Biological Therapy-) دریافت می کند. شیمی درمانی می تواند :
· قبل از جراحی یا رادیوتراپی، تومور را کوچک تر کند. این روش، شیمی درمانی نئوادجووَنت (Neo-adjuvant chemotherapy) نام دارد.
· تخریب سلول های سرطانی که ممکن است بعد از جراحی یا رادیوتراپی باقی مانده باشند. این روش، شیمی درمانی ادجووَنت (Adjuvant chemotherapy) نام دارد.
· باعث می شود رادیوتراپی و بایولوجیکال تراپی تأثیر بهتری داشته باشند.
· سلول های سرطانی که عود کرده اند یا به سایر نقاط بدن انتشار یافته اند (متاستاز داده اند) را از بین می برند.
پزشک چگونه تصمیم می گیرد که از کدام دارو استفاده کند؟

 

انتخاب دارو به عوامل زیر بستگی دارد:
· نوع سرطانی که بیمار به آن دچار است. بعضی از انواع داروهای شیمی درمانی برای انواع زیادی از سرطان استفاده می شود. بعضی دیگر برای یک یا دو نوع از سرطان استفاده می شود.
· آیا بیمار قبلاً شیمی درمانی گرفته است.
· آیا بیمار دچار سایر مشکلات و بیماری ها مانند دیابت یا مشکلات قلبی و غیره است یا خیر.
فرد برای شیمی درمانی باید به کجا مراجعه کند؟

 

بیمار ممکن است در مدت بستری بودن در بیمارستان، در خانه، در مطب پزشک، کلینیک یا به صورت سرپایی و بدون نیاز به بستری شدن در بیمارستان تحت شیمی درمانی قرار گیرد. مهم نیست که بیمار در کجا تحت شیمی درمانی قرار می گیرد، پزشک یا پرستار مراقب عوارضی که ممکن است برای او پیش آید و در صورت نیاز و لزوم تغییر دارو می باشند.
بیمار چند وقت یکبار شیمی درمانی می شود؟

 

برنامۀ شیمی درمانی بسیار متنوع و متفاوت با یکدیگر است. فواصل و طول شیمی درمانی بستگی دارد به:
· نوع سرطان و میزان پیشرفتگی آن.
· هدف از درمان (از شیمی درمانی برای معالجه، کنترل یا کاهش علائم سرطان استفاده می شود)
· نوع شیمی درمانی
· واکنش بدن بیمار به شیمی درمانی.
ممکن است شیمی درمانی به صورت سیکل هایی داده می شود. هر سیکل، دوره ای از شیمی درمانی است که در ادامۀ آن دوره های باقیمانده داده می شود به عنوان مثال بیمار ممکن است یک هفته تحت شیمی درمانی باشد، بعد از سه هفته استراحت داشته باشد این ۴ هفته، یک دوره را تشکیل می دهند، سه هفته استراحت به بدن اجازه می دهد تا سلول های جدید سالمی تولید کند. 
آیا می توان در یکی از جلسات شیمی درمانی حاضر نشد؟
غیبت از یکی از جلسات شیمی درمانی به صلاح بیمار نیست. ولی گاهی شاید پزشک برنامۀ شیمی درمانی را تغییر دهند. این تغییر ممکن است به خاطر عوارضی باشد که بیمار به آن/ها دچار شده است. اگر این اتفاق بیفتد، پزشک راه کار های لازم و زمان شروع مجدد درمان را برای بیمار توضیح می دهند.
داروهای شیمی درمانی چگونه داده می شوند؟
داروهای شیمی درمانی را می توان از راه های مختلفی وارد بد کرد:
· تزریق :
شیمی درمانی می تواند به صورت تزریق در عضلۀ بازو، ران، باسن یا درست زیر پوست دربافت چربیِ بازو، پا یا شکم باشد.
· درون شریانی (Intra – arterial [IA]) :
دارو را مستقیماً وارد شریان تغذیه کنندۀ تومور کرد.
· داخل صفاقی (Intraperitoneal [IP])
: داروی شیمی درمانی را مستقیماً وارد حفرۀ پری توئن کرد. (حفرۀ پری توئن ارگان هایی مثل روده ها، معده، کبد و تخمدان ها در بر می گیرد)
·
درون وریدی (Intravenous [IV]) : دارو را مستقیماً به ورید وارد کرد.
· موضعی
: داروی شیمی درمانی به صورت کرم است که بیمار آن را به پوست ناحیه مورد نظر می مالد.
· خوراکی : داروی شیمی درمانی می تواند به صورت قرص، کپسول یا مایعی که باید بلعیده شود باشد. 
 نکاتی که باید در مورد شیمی درمانی درون وریدی (IV) دانست :
داروی شیمی درمانی معمولاً از طریق یک سوزن باریک که در ورید دست یا قسمت پایینی بازو قرار دارد به بدن وارد می شود. پرستار در شروع هر درمان این سوزن را وارد دست می کند و بعد از اتمام درمان آن را بیرون می آورد. اگر کسی در حین شیمی درمانی IV دچار درد یا سوزش شد باید به پزشک یا پرستار خود اطلاع دهد.
شیمی درمانی IV معمولاً از طریق کاتتر یا پورت و گاهی به کمک یک پمپ داده می شود.
· کاتتر : کاتتر یک لولۀ صاف، منعطف و باریک است. جراح یک انتهای آن را به یک ورید اصلی معمولاً در قفسۀ سینه می کند. انتهای دیگر کاتتر، خارج از بدن باقی می ماند. بیشتر کاتتر ها درجای خود باقی می مانند تا تمام جلسات شیمی درمانی تمام شود. از کاتترها می توان برای وارد کردن داروهایی غیر از داروهای شیمی درمانی و خون گرفتن هم استفاده کرد. بیمار باید مراقب علائم عفونت در اطراف محل کاتتر باشد.

· پورت ها: پورت، یک صفحۀ گردِ کوچک از جنس پلاستیک یا فلز است که زیر پوست قرار داده می شود. کاتتر، پورت را به ورید اصلی وصل می کند. پرستار می تواند با قرار دادن یک سوزن در پورت داروی مورد نیاز را وارد بدن می کند یا خون می گیرد. این سوزن می تواند در درمان های شیمی درمانی که بیشتر از یک روز طول می کشد باقی بماند. بیمار باید مراقب علائم عفونت در اطراف پورت باشد.
· پمپ ها : پمپ ها معمولاً به کاتتر یا پورت متصل می شوند. آن ها مقدار و سرعت انتقال داروی کِموتراپی به کاتتر یا پورت را کنترل می کنند. پمپ ها می توانند داخلی یا خارجی باشند. پمپ های خارجی در بیرون بدن باقی می مانند، بیشتر افراد می توانند این پمپ ها را با خود حمل کنند. پمپ های داخلی با جراحی در زیر پوست قرار داده می مانند. 
 وضعیت بیمار در حین شیمی درمانی چگونه است ؟
شیمی درمانی افراد را به صورت های مختلف تحت تأثیر قرار می دهد. وضعیت بیمار، به میزان سلامتی او قبل از درمان، نوع سرطان و میزان پیشرفتگی آن، نوع داروها و دوزی که می گیرد بستگی دارد. پزشکان و پرستاران نمی توانند به قطعیت وضعیت بیمار را حین شیمی درمانی ت حدس بزنند.
گروهی بلافاصله بعد از شیمی درمانی حال مساعدی ندارند. شایع ترین عارضۀ جانبی خستگی و کسالت است. می توان خستگی و کسالت را به روش های زیر کنترل کرد :
· درخواست از کسی برای بردن و آوردن بیمار از / به درمان.
· تصمیم به استراحت در همان روز و روز بعد از درمان.
· کمک گرفتن برای تهیۀ غذا و مراقبت از کودکان در روز درمان و روز بعد از درمان.
راه های زیادی برای کنترل و کنار آمدن با عوارض جانبی شیمی درمانی وجود دارد.
آیا می توان در حین شیمی درمانی سرکار رفت ؟
افراد زیادی تا زمانی که حال مساعدی داشته باشند می توانند در حین شیمی درمانی کار کنند. این که بیمار می تواند کار کند یا خیر به نوع کار او بستگی دارد. اگر امکان دارد شاید بهتر باشد در روز هایی که حال بیمار خوب نیست به صورت پاره وقت یا از خانه کار کند.
کارفرماهای زیادی از طرف قانون ملزم به تغییر برنامۀ کاری بیمار می شوند تا او بتواند تحت مراقبت های درمانی قرار گیرد. بهتر است بیمار با کارفرمایش در مورد هماهنگ و تطبیق کار با شیمی درمانیش صحبت کند. برا اطلاعات بیشتر از قانون می توان با مدد کار اجتماعی صحبت کرد.

آیا بیمار می تواند در حین شیمی درمانی دارویی مصرف کند؟
این موضوع به نوع داروهایی که در شیمی درمانی مصرف می شود و داروهایی که بیمار می خواهد مصرف کند بستگی دارد. او باید فقط از داروهایی استفاده کند که پزشک یا پرستار تأیید کرده و اجازه داده است.
بیمار باید پزشک را از تمام داروهایی که با نسخه یا بدون نسخه مصرف می کند مثل ملین ها، داروهای ضد حساسیت، ضد سرماخوردگی، مُسَکِن ها، آسپیرین . ایبوپروفن مطلع کند.
بیمار می تواند تمام داروهایی که مصرف می شود را همراه خود بیاورد و به پزشک یا پرستار خود نشان دهد. بهتر است پزشک یا پرستار :
· نام همۀ داروهایی که مصرف می شود
· دلیلی که مصرف می شود، را بداند.
· میزانی که مصرف می شود،
· فواصلی که مصرف می شود،

بیمار باید قبل از مصرف هر دارو، ویتامین، مکمل های تغذیه ای و مکمل های معدنی یا داروهای گیاهی با پزشک یا پرستار خود مشورت کند.
آیا بیمار می تواند در حین شیمی درمانی از ویتامین ها، مکمل های تغذیه ای و مکمل های معدنی یا داروهای گیاهی استفاده کند؟
گروهی از این محصولات می توانند در شیمی درمانی اختلال ایجاد کنند؛ به همین دلیل بهتر است که در مورد تمام ویتامین ها، مکمل های تغذیه ای و مکمل های معدنی یا داروهای گیاهی که قبل از شیمی درمانی مصرف شده است به پزشک یا پرستار اطلاع داد. در حین شیمی درمانی باید قبل از مصرف هرکدام از این محصولات از پزشک اجازه گرفت.

بیمار چگونه می تواند از تأثیر گذاری شیمی درمانی مطلع شود؟
پزشک او را معاینه می کند و آزمایش هایی برای او تجویز می کند (مثل آزمایش خون و تصویربرداری)؛ هم چنین در مورد وضعیت او و احساسی که دارد از او می پرسد.
بیمار نمی تواند بر اساس عوارض جانبی شیمی درمانی حدس بزند که درمان تأثیر گذار بوده است یا خیر. گروهی از افراد فکر می کنند عوارض جانبی شدید و حاد به این معناست که شیمی درمانی مؤثر بوده است، یا اگر عارضۀ جانبی وجود نداشته باشد یعنی شیمی درمانی مؤثر نبوده است. حقیقت این است که عوارض جانبی به میزانی که شیمی درمانی در مبارزه با سرطان موفق شده است ربطی ندارد.

هزینۀ شیمی درمانی چه قدر است ؟

سخت است که بتوان در مورد هزینۀ شیمی درمانی صحبت کرد چون به عوامل زیادی بستگی دارد. مثل :
· نوع و دوز داروهایی که در شیمی درمانی استفاده می شود.
· شیمی درمانی در چه مدت و با چه فواصلی انجام می شود.
· شیمی درمانی در خانه، کلینیک، مطب یا در حین بستری بودن در بیمارستان انجام شود.
· جایی که بیمار زندگی می کند.

آیا بیمه هزینۀ شیمی درمانی بیمار را پرداخت می کند؟

بیمار باید با شرکت بیمه خود دربارۀ آن که
– بیمه، هزینۀ کدام خدمات را پرداخت می کند؟
– آیا نیاز است قبل از هر درمان با شرکت بیمه تماس گرفت؟ از طرف بیمار یا مطب پزشک ؟
– بیمار باید هزینۀ چه خدماتی را پرداخت کند؟
– آیا بیمار می تواند به پزشکی مراجعه کند؟ یا باید از لیست تأیید شده توسط بیمه، پزشکی را انتخاب کرد.
– آیا برای مراجعۀ به یک متخصص به معرفی/توصیه نامه نیاز است؟
– آیا باید در هر جلسه ویزیت پزشک، پولی پرداخت کرد؟
– آیا قبل از آن بیمه هزینه ها را پرداخت کند، بیمار باید مقداری را متقبل شود؟
– از کجا باید داروهای تجویز شده را گرفت؟
– آیا بیمه چه بیمار بستری باشد یا سرپایی باشد، هزینۀ تمام آزمایش ها و درمان ها را می پردازد؟

چگونه می توان با بیمه بهترین همکاری را داشت؟

· بهتر است قبل از آن که درمان شروع شود قوانین بیمه مطالعه شود تا بیمار بداند که کدام درمان ها را بیمه تحت تحت پوشش خود قرار می دهد.
· حفظ وثبت هزینۀ تمام درمان ها و ادعای بیمه.
· فرستادن تمام مدارک مورد نیاز به شرکت بیمه. این مدارک می توانند شامل قبض های ملاقات با پزشک، نسخه ها و آزمایش ها باشند. ولی حتماً بیمار باید یک کپی از همۀ آن ها را برای خود نگه دارد.
· در صورت لزوم می توان برای جمع کردن مدارک مورد نیاز از یک دوست، عضوی از خانواده، مددکار اجتماعی یا Local group مانند Senior center کمک گرفت.
· اگر بیمه هزینۀ درمانی را پرداخت نمی کند در صورتی که بیمار فکر می کند باید آن را پرداخت کند، به دنبال دلیل آن بگردد. سپس با پزشک یا پرستار خود در مورد کاری که باید انجام دهد صحبت کند.

تحقیقات کلینیکی چیست و آیا جزو گزینه های بیمار می تواند باشد؟

تحقیقات کلینیکی سرطان (به آن مطالعات درمانی سرطان هم گفته می شود) درمان های جدید سرطان را آزمایش می کند. این تحقیقات می توانند شامل داروهای جدید، سایر درمان ها یا ترکیب های جدید درمانی باشد. هدف این تحقیقات پیداکردن راه های بهتری برای کمک به افراد مبتلا به سرطان است.
پزشک یا پرستار ممکن است به بیمار توصیه کنند تا در تحقیقات شرکت کنند. بهتر است بیمار قبل از آن که در یک تحقیق شرکت کند در مورد مسائل زیر اطلاعات کسب کند:

· فواید : تمام آزمایشات بالینی مراقبت های مناسبی برای افراد مبتلا در نظر می گیرند. می توان در مورد نحوۀ کمک آنها پرسید. به عنوان مثال ممکن است فرد جزو اولین دسته از افرادی باشد که درمان یا داروی جدید را دریافت می کند.
· ریسک ها و خطرات: همیشه درمان های جدید بهتر یا حتی در سطح درمان استاندارد نیستند. حتی ممکن است درمان بسیار خوب باشد ولی برای فرد مؤثر نباشد.
· هزینه ها : شرکت بیمه ای که بیمار تحت پوشش آن است ممکن است هزینۀ قسمتی از درمان که جزو مطالعات کلینیکی است را بپردازد شاید هم این هزینه را متقبل نشود. بهتر است بیمار قبل از آن که قبول کند تا در تحقیقات شرکت کند از شرکت بیمۀ خود در مورد تحت پوشش قرار دادن هزینۀ این تحقیقات سؤال کند.

راهنمایی هایی برای ملاقات با پزشک یا پرستار:

· قبل از هر ملاقات سؤالت خود را بنویسد: می توان در یک لیست هر سؤالی که به ذهنش می رسد را بنویسد. بهتر است بعد از هر سؤال به اندازۀ کافی جای خالی وجود داشته باشد تا بتوان جواب آن را نوشت.
این · در هر ملاقات با پزشک با یک همراه بیاید: این فرد می تواند به بیمار در تفهیم بیشتر آن چه پزشک یا پرستار می گوید کمک کند و بعد از ملاقات با پزشک در مورد آن با بیمار صحبت کند.
· بیمار باید تمام سؤالاتش را بپرسد: چیزی به نام سؤال احمقانه وجود ندارد. اگر بیمار متوجه موضوعی نشد باید در مورد آن سؤال کند.
· یادداشت بردارد: بیمار می تواند صحبت های پزشک یا پرستار را بنویسد یا ضبط کند. بعداً می تواند آن را مرور کند و آنچه را که پزشک گفته است به خاطر آورد.
· در مورد مطالبی که می تواند برای اطلاعات بیشتر مطالعه کند سؤال کند.
· به پزشک یا پرستار خود بگوید که چقدر می خواهد اطلاعات داشته باشد، آیا می خواهد اطلاعات بیشتری داشته باشد یا همان قدری که می داند کافی است: گروهی از افراد می خواهند همه چیز را در مورد بیماری و درمانشان بدانند. گروهی دیگر نمی خواهند، انتخاب با خود بیمار است.
· بداند چگونه در موارد فوری با پزشک یا پرستار خود تماس بگیرد: بداند با چه گسی باید تماس بگیرد و به کجا باید مراجعه کند.

سؤال هایی که می توان پرسید؟

درمورد سرطان

· به چه سرطانی دچار هستم؟

· در چه مرحلۀ سرطانی هستم؟

در مورد شیمی درمانی

· چرا به شیمی درمانی نیاز دارم؟

· هدف از شیمی درمانی چیست؟

· فواید این شیمی درمانی چیست؟

· آیا راه های دیگری برای درمان نوع سرطان من وجود دارد؟

· درمان و مراقبت استاندارد برای نوع سرطان من چیست؟

· آیا تحقیقات کلینیکی برای سرطان من در حال انجام است؟

در مورد درمان:

· چند جلسه شیمی درمانی می شوم؟ هر درمان چقدر طول می کشد؟ چقدر بین هر درمان فاصله است؟

· تحت چه نوع شیمی درمانی قرار می گیرم؟

· این داروها را چگونه دریافت می کنم؟

· برای درمان به کجا باید مراجعه می کنم؟

· آیا کسی باید مرا به محل درمان ببرد یا بیاورد؟

در مورد عوارض جانبی:

· باید در هنگام درمان منتظر چه عوارضی باشم؟

· باید بعد از هر جلسه درمان منتظر چه عوارضی باشم؟

· این عوارض چقدر جدی هستند؟

· این عوارض چه قدر طول می کشند؟

· آیا پس از اتمام درمان همۀ این عوارض از بین می روند؟

· برای کنترل یا کاهش این عوارض چه کارهایی می توانم انجام دهم؟

· پزشک یا پرستار برای کنترل یا کاهش این عوارض چه می توانند انجام دهند؟

· چه زمان هایی باید در رابطه با این عوارض با پزشک یا پرستارم تماس بگیرم؟

احساس افراد در حین شیمی درمانی:

در بعضی مواقع هنگام شیمی درمانی بیمار ممکن است احساسات زیر را داشته باشد.:
– نگرانی
– افسردگی
– ترس
– خشم
– یأس و سرخوردگی
– درماندگی
– تنهایی
عادی است که بیمار دچار احساساتی از این دست شود. زندگی با سرطان و انجام درمان استرس زا است. هم چنین فرد ممکن است احساس خستگی هم بکند که خود باعث می شود تا به سختی با این احساسات کنار بیاید.

چگونه بیمار می تواند با احساساتش کنار بیاید؟

– تمدد اعصاب و تفکر: بیمار می تواند خود را در محیطی دلخواه تصور کند، به آرامی نفس بکشد و یا به یک موسیقی آرامش بخش گوش دهد، این کارها می تواند به ایجاد آرامش بیشتر و استرس کمتر کمک کند.
– تمرین و فعالیت: افراد زیادی متوجه شدند که فعالیت های سبک باعث می شود که احساس بهتری داشته باشند. این فعالیت ها می توانند متنوع باشند مانند قدم زدن، دوچرخه سواری، یوگا و غیره. بیمار باید با پزشک یا پرستار خود در مورد فعالیت هایی که می تواند انجام دهد، صحبت کند.
– صحبت با سایر افراد: بهتر است بیمار در مورد احساسات و افکار خود با کسی که به او اعتماد دارد، صحبت کند. این فرد می تواند یک دوست، عضوی از خانواده، پرستار، مددکار اجتماعی یا روانشناس باشد. ممکن است صحبت با فرد دیگری که در حال درمان و شیمی درمانی است موثر باشد.
– پیوستن به یک گروه: در گروه های حامی بیماران سرطانی افراد مبتلا به سرطان در کنار یکدیگر جمع می شوند، در این گروه ها، بیمار با افراد دیگری آشنا می شود که با مشکلاتی مشابه رو به رو هستند. در این ملاقات ها بیمار می تواند در مورد احساسات خود صحبت کند و به احساسات سایر افراد هم گوش کند. گاهی شخص از دیگران نوع برخورد و کنار آمدن با سرطان، شیمی درمانی و عوارض ناشی از آنها را می آموزد. پزشک، پرستار یا مددکار اجتماعی می توانند این گروه ها را به بیمار معرفی کنند اگر کسی به هر دلیلی نمی توانست به صورت حضوری در این جمع ها شرکت کند، می توان به صورت اینترنتی هم با این گروه ها مکاتبه کند.
صحبت با پزشک یا پرستار در مورد مسائلی که آزار دهنده یا نگران کننده هستند. گاهی بهتر است بیمار با یک مشاور صحبت کند، یا گاهی پزشک داروهایی را برای بیمار تجویز می کند تا بهتر بتواند با احساسات خود کنار بیاید.

طبیعی است که بیمار دچار احساساتی از این دست شود. علاوه بر آن زندگی با سرطان و انجام درمان استرس زا است.

 

دلایل دل درد کدام اند؟

استاندارد
هرکسی شکم درد (دل درد یا Abdominal pain) را در زندگی خود تجربه می کند. شکم درد (دل درد) به دردی گفته می شود که در ناحیه بین قفسه سینه و کشاله ران رخ می دهد. دل درد می تواند دلایل مختلفی داشته باشد، اما دلیل اکثر دل درد ها مشکلی جدی نبوده و می شود براحتی درمانشان کرد. شکم درد ممکن است شدید و یا قابل تحمل باشد. ممکن است این درد ممکن است دردی مزمن بوده و یا فقط برای یک دوره کوتاه رخ دهد. البته توجه به علایم مختلف دل درد ها لازم است، تا درصورتیکه شکم درد شما از نوع جدی و خطرناک آن بود، بتوانید بموقع به پزشک و یا مراکز درمانی مراجعه نمایید.
دلایل معمول شکم درد کدام اند؟
بدون توجه به اینکه نوع درد شکم شما چگونه است، دلایل شکم درد بسیار متفاوت هستند. بعی از معمول ترین انواع شکم درد شامل:
سوءهاضمه
یبوست
ویروس های درون معده
دردهای قاعدگی
مسمومیت غذایی
حساسیت به غذاها
گاز درون معده (باد شکم)
حساسیت به لاکتوز
زخم های گوارشی
بیماری التهابی لگن
فتق
سنگ کیسه صفرا
سنگ کلیه
عفونت دستگاه ادراری
بیماری ریفلاکس معده و مری (GERD)
آپاندیسیت
سندرم روده تحریک پذیر
علایم دل درد های خطرناک
اگر دل درد شما شدید بود و یا بهمراه هریک از علایم زیر برایتان اتفاق افتاد، می بایست به پزشکتان و یا بیمارستان مراجعه نمایید. این علایم شامل:
تب
استفراغ غذا در چند روز متوالی
ناتوانی در اجابت مزاج بخصوص که همراه با استفراغ باشد
ادرار دردناک و یا مکرر
حساسیت شکم به لمس شدن
دردیکه ناشی از آسیب دیدن شکم باشد
دردیکه در چند روز پشت سر هم ادامه داشته باشد
در صورتیکه هریک از مشکلات زیر بهمراه دل درد شما رخ داد، سریعا به بیمارستان و یا پزشک مراجعه نمایید:
استفراغ خون
مدفوع خونی
مشکل در تنفس
دردیکه در دوران بارداری رخ می دهد.
درمان خانگی شکم درد
درصورتیکه دل درد شما شدید نیست و معمولی می باشد، ممکن است بعضی از توصیه های زیر به شما کمک نماید:
ذره ذره نوشیدن آب و یا سایر مایعات
اجتناب از مصرف غذاهای سفت در چند ساعت اول شروع درد شکم
اگر تهوع دارید چند ساعت صبر کرده و سپس مقادیر کوچکی از خوراکی های معتدل همچون برنج، سیب و … مصرف نمایید و از خوردن خوراکی های لبنی اجتناب نمایید.
اگر درد در ناحیه بالایی شکم شماست و بعد از مصرف غذاها رخ می دهد، می بایست از آنتی اسید ها استفاده نمایید.
از مصرف آسپرین، بروفن و یا سایر داروهای ضدالتهاب و مسکن های مخدر دار بجز زمانیکه پزشکتان تجویز کرده است، اجتناب نمایید. اگر مطمئنید که درد شما مربوط به کبدتان نیست، از استامینوفن استفاده نمایید.

روش های مختلف لاغری مو ضعی

استاندارد

 


 

لیپوساکشن

به لیپوساکشن، لیپوپلاستی که به معنی «شکل دادن به چربی‌ها» است نیز گفته می‌شود. همچنین گاهی اوقات به آن ساکشن لیپکتومی هم گفته می‌شود که به معنی «برداشتن چربی با کمک مکش» است. اسم اختصاری این عمل لیپو است که البته باعث سردرگمی می‌شود؛ زیرا لیپو به معنای لیپولیز، که به گزینه‌های غیرجراحی اشاره دارد، نیز به کار برده می‌شود.

لیپوساکشن چگونه انجام می‌شود؟

لیپوساکشن انواع مختلفی دارد که همگی اساساً به یک شکل انجام می‌شوند؛ ابتدا جراح برای وارد کردن کانولا (یک لوله باریک) به بدن و رسیدن آن به لایه‌های چربی، در پوست یک برش ایجاد می‌کند. این کانولا سلول‌های چربی را (با استفاده از حرکات مکانیکی، لیزر، اولتراسوند و غیره) می‌شکند و سپس سلول‌های شکسته شده با استفاده از مکش خارج می‌شوند. برش ایجادشده بخیه زده‌شده یا باز گذاشته می‌شود تا مایعات جراحی بهتر خارج شوند.

تکنیک‌های لیپوساکشن

چندین تکنیک برای انجام لیپوساکشن وجود دارد.‌ پیش‌ازاین ، لیپوساکشن تنها به یک شکل نسبتاً تهاجمی انجام می‌شد که در آن پوست از طریق جراحی کنار زده‌شده و پس از برداشتن چربی‌های اضافه دوباره سر جایش قرار می‌گرفت؛ اما در سال‌های اخیر، علاوه بر این روش، تکنیک‌های دیگری برای انجام این عمل به وجود آمده که از آن‌ها برای بیمارانی استفاده می‌شود که می‌خواهند مقدار کمتری از چربی‌هایشان را بردارند. در میان این تکنیک‌ها، پرطرفدارترین موارد عبارت‌اند از لیپوساکشن‌های اولتراسونیک، تومسنت، برقی و لیزری. در لیپوساکشن اولتراسونیک، امواج اولتراسونیک از بیرون یا داخل به چربی‌ها اعمال می‌شوند که این باعث تخریب سلول‌های چربی می‌شود. در لیپوساکشن تومسنت به بیهوشی عمومی نیازی نبوده بلکه در آن از یک محلول لیدوکائین و اپی‌نفرین برای بی‌حس کردن ناحیه موردنظر و تخریب سلول‌های چربی استفاده می‌شود.‌ در لیپوساکشن لیزری هم از پرتوهای لیزر برای تخریب سلول‌های چربی استفاده می‌شود.
عمل جراحی لیپوساکشن به روش بادی جت که با نام «لیپوساکشن آب» یا «لیپوساکشن با کمک آب» نیز شناخته می‌شود، یک روش ابتکاری برای حذف چربی‌های اضافی بدن است. این روش از جریان مایعات شور استفاده می‌کند تا چربی‌ها را به آرامی از جای خود براند و بردارد.

لیپولیز لیزری

با استفاده از تکنیک لیپولیز لیزری عملاً می‌توان چربی‌ها را ذوب کرد. این تکنیک کاملاً شبیه به سایر فن‌آوری‌های لیپوساکشن لیزری بوده و در آن از امواج پیوسته و هدف‌گیری دقیق استفاده می‌شود که این باعث می‌شود بتوان آن را برای نواحی کوچک بدن و نزدیک بافت فیبری استفاده کرد.‌ با این تکنیک، بعد از عمل سطح پوست نسبت به نتایج سایر تکنیک‌های لیزری صاف‌تر شده و ناهمواری‌های کمتری خواهد داشت.
وکیوم تراپی (اندرمولوژی) سلولیت و تجمع چربی را با دفع مواد سمی از بین می‌برد، خاصیت ارتجاعی پوست را بهبود می‌بخشد، عضله‌های سرینی را بالا می‌برد و بزرگ و سفت می‌کند، پوست را نرم می‌کند و کشش و فشار روی عضله را کاهش می‌دهد. وکیوم تراپی با افزایش خاصیت ارتجاعی پوست به رفع چین و چروک‌های صورت و از بین بردن حالت پرتقالی پوست روی ران و کوچک کردن باسن کمک می‌کند. این روش درمانی بدون درد، ایمن و بسیار موثر است.

مزایا

اسلیم لیپو هم مثل سایر تکنیک‌های لیزری، نه‌تنها از طریق برداشتن چربی بفرم بدنتان را بهبود می‌دهد، بلکه با سفت و کشیده کردن پوستتان باعث بهبود ظاهر آن نیز می‌شود. دلیل این امر این است که لیزر، پوست را برای تولید کلاژن و الاستین تحریک می‌کند. اگر سالخورده هستید، احتمالاً پوستتان کلاژن و الاستین زیادی تولید نمی‌کند که این باعث افتادگی و چروکیدگی پوستتان می‌شود، پس بنابراین این تکنیک یکی از بهترین گزینه‌ها برای شما است.‌

جایگزین‌های لیپوساکشن

امروزه در کنار لیپوساکشن که روشی بسیار تهاجمی است، روش‌های لاغری غیرجراحی هم وارد بازار شده است. این روش‌های غیرجراحی شما را قادر می‌سازند تا بدون جراحی به همان نتایج قابل‌توجه به‌دست‌آمده از لیپوساکشن دست پیدا کنید. در این روش‌ها نه از برش‌های کوچک خبری است و نه از کانولا.
امروزه از تکنولوژی لاغری با آر اف (RF) به عنوان یک روش درمان بسیار ایمن با حداقل بهبودی می‌توان برای دستیابی به ظاهر دلخواه در نقاط مختلف بدن استفاده کرد.
همان‌طور که از اسم این روش درمان مشخص است، درمان رادیوفرکوئنسی یا آر اف (RF) یک روش درمان غیر تهاجمی است که برای تغییر شکل لایه‌های زیر سطح پوست مورد استفاده قرار می‌گیرد. در روش کاهش سایز با RF از یک دستگاه پیشرفته که به‌طور خاص برای از بین بردن بافت‌های چربی اضافی در بدن مردان و زنان طراحی شده استفاده می‌گردد و از این طریق می‌توان سلولیت را نیز تحت درمان قرار داد.
در این روش از امواج رادیوفرکوئنسی برای گرم کردن بافت‌ها و تغییر شکل آن‌ها استفاده می‌شود. به این ترتیب برخلاف روش‌های تهاجمی که عمدتاً بر لایه‌های سطحی پوست تاثیر می‌گذراند، امواج رادیوفرکوئنسی عمدتاً بر لایه‌های عمیق‌تر پوست همچون درم تاثیر گذاشته و بر لایه‌های بالای پوست همچون اپیدرم تاثیر خاص ندارند.
اولتراسوند کویتیشن یک روش غیر تهاجمی برای از بین بردن چربی در نقاط مختلف بدن به صورت غیر بازگشت است. در این روش چربی به‌طور طبیعی حذف می‌شود که این فرایند توسط سیستم تصفیه بدن انجام می‌شود. در مقایسه با روش‌های جراحی ، در این روش هیچ زخم و خونریزی  و خطر عفونت و دردی وجود ندارد و  نیاز به  زمان استراحت و نقاهت برای ریکاوری بدن وجود ندارد. در اکثر موارد  لاغری با کویتیشن بسیار مقرون به صرفه‌تر از روش‌های دیگر است. در مقایسه با روش‌های انجماد چربی  و حذف چربی‌ها با  لیزر، در این روش رسیدن به نتیجه  سریع‌تر است  و کاملاً بدون درد و بدون دوره نقاهت هست.
هایفوتراپی (درمان با امواج مافوق صوت متمرکز با شدت بالا) روشی غیرجراحی برای لاغری و کاهش چربی است. هایفو لاغری چربی اضافی را با تکنولوژی اولتراسوند متمرکز با شدت بالا برای همیشه از بین می‌برد. تکنولوژی هایفو انرژی اولتراسوند متمرکز را به موضع درمان می‌رساند و به این ترتیب ناحیه مورد نظر به طور مستقیم و به روشی موثر لاغر می‌شود.

 

این روش‌ها چگونه عمل می‌کنند؟

جایگزین‌های لیپوساکشن غالباً با نام اختصاصی برندشان شناخته می‌شوند. در این تکنیک‌ها از امواج رادیویی، لیزر و اولتراسوند با شدت بالا استفاده می‌شود تا بدون نیاز به وارد شدن هرگونه وسیله‌ای به پوست، چربی‌ها ذوب شوند. سپس خود بدن، با متابولیزه کردن ترکیبات چربی و با استفاده از مکانیزم‌هایی که برای تخلیه مواد زائد دارد، چربی‌ها را (عمدتاً از طریق سیستم لنفاوی) دفع می‌کند.‌ گاهی اوقات انجام کمی تمرینات ایروبیک به دفع چربی از بدن کمک می‌کند.

 

فهرست جایگزین‌های لیپوساکشن

۱- لیپولیز لیزری غیرجراحی: 
آی-لیپو یکی از ده‌ها برندِ فن‌آوری لیپولیز لیزری و یکی از جدیدترین روش لاغری است که در سال‌های اخیر و در پاسخ به افزایش تقاضاها برای اعمال جراحی پلاستیک سریع، راحت، غیرتهاجمی و بی‌خطر وارد بازار شده‌اند. در این فن‌آوری از لیزرهای کم‌توان برای ذوب و تخلیه چربی از بدن و لاغری موضعی شکم  استفاده می‌شود. برخلاف انواع لیپوساکشن، در لاغری موضعی شکم از کانولا استفاده نمی‌شود. لیزر از بیرونِ بدن اعمال‌شده و تخلیه چربی از طریق مکانیزم‌های خود بدن انجام می‌شود. پزشک، به‌جای استفاده از کانولا، پدهای درمان‌کننده را روی نواحی موردنظر قرار می‌دهد. پرتو لیزر کم‌توان (۶۵۰ نانومتر) باعث به وجود آمدن یک سیگنال شیمیایی می‌شود که با تغییر ترکیب شیمیایی سلول، باعث آزاد شدن آنزیمی به نام لیپاز می‌شود. این آنزیم تری‌گلیسریدها را در درون سلول‌های چربی به اسیدهای چرب و گلیسرول تبدیل می‌کند. سپس اسیدهای چرب و گلیسرول از طریق کانال‌هایی در غشاء سلول چربی آزاد می‌شوند. بعد از آن این ترکیبات به بافت‌های بدن انتقال‌یافته و برای تولید انرژی متابولیزه می‌شوند.
مزایا: 
فرایند فوق پاسخ ۱۰۰% طبیعی بدن در زمانی است که به انرژی نیاز دارد.‌ به همین دلیل است که آی-لیپو باعث هیچ‌گونه واکنش غیرطبیعی در بدن (مثل تخریب سلول‌های چربی و تخلیه آن‌ها از طریق مکش) نمی‌شود و استرس بسیار کمتری به بدن وارد می‌کند. نکته مهم دیگر این است که فرایند آی-لیپو باعث هیچ‌گونه تخریب سلول‌های خون، اعصاب جانبی یا پوست (که جزء عوارض عادی تکنیک‌های دیگری مثل لیپوساکشن اولتراسونیک است) نمی‌شود.

۲- کول‌اسکالپینگ: 

کول‌اسکالپینگ یک روش غیرجراحی برای برداشتن چربی‌های اضافی از طریق تخریب سلول‌ها و حذف آن از نقاط خاصی از بدن است. اساس کار کول‌اسکالپینگ هدف قرار دادن سلول‌های چربی و حذف آن‌ها به شیوه کاملاً طبیعی است. این روش بدون هرگونه بی‌حسی یا بیهوشی انجام می‌شود؛ در طول درمان پزشک از اپلیکاتور کول‌اسکالپینگ، که در اصل یک وسیله مکش سردکننده است، استفاده می‌کند؛ این اپلیکاتور برای تخریب بافت چربی، آن را تا کمی بالاتر از نقطه انجماد سرد می‌کند. با این کار، فعالیت لیپولیز آغازشده و سلول‌های چربی کریستالی می‌شوند، فرایندی که سلول‌های چربی را برای همیشه تخریب می‌کند.

 

مزایا:
 با استفاده از کول‌اسکالپینگ، اشخاص دارای چربی‌های موضعی و مقاوم می‌توانند بدون نیاز به هرگونه چاقوی جراحی، سوزن‌ها یا شیلنگ‌های مکش، و در نتیجه بدون به‌جا ماندن هرگونه جای زخم برای همیشه از چربی‌هایشان خلاص شوند (البته مادامی‌که بیمار بعد از درمان به‌طور مستمر ورزش کرده و از یک رژیم غذایی سالم پیروی کند). به‌علاوه، این روش هیچ تأثیری بر بافت‌های اطراف ندارد. همچنین، بعد از درمان، بیمار می‌تواند تقریباً بلافاصله به فعالیت‌های عادی و سر کارش برگردد. کول‌اسکالپینگ علاوه بر حذف چربی‌ها، سلولیت را نیز درمان می‌کند.

۳- مزوتراپی: 

مزوتراپی نوعی ابتکاری از اعمال زیبایی است که بدون نیاز به برش‌های دردناک، تأثیر چندگانه‌ای بر زیبایی ظاهری شخص می‌گذارد. این روش به‌عنوان جایگزین مؤثری برای لیپوساکشن شناخته‌شده و کمک زیادی به مقابله با نشانه‌های پیری، چربی و سلولیت‌ها می‌کند.
در مزوتراپی که یک روش کاملاً غیرتهاجمی است ویتامین‌ها و داروهای هومیوپاتیک به لایه میانی پوست (مزودرم) تزریق می‌شوند. با این کار، پزشک تمامی مواد موردنیاز برای شروع فرایند سوزاندن چربی‌ها (که بعداً به‌طور طبیعی از بدن تخلیه می‌شوند)، حذف سلولیت‌ها و همچنین کمک به رفع چروک‌ها و افتادگی پوست را به بدن بیمار وارد می‌کند. به‌این‌ترتیب، می‌توان بدن را با مکانیزم‌های طبیعی خودش و بدون استفاده از روش‌های تهاجمی و دردناک درمان کرد.

 

۴- لیپوماتیک:  

لیپوماتیک تکنولوژی نوینی است که بعد از روش های سنتی لیپوساکشن به بازار آمده و مورد تایید FDA قرار گرفته است.  لیپوماتیک یک راه سریع و موثر برای برداشتن چربی هایی است که با ورزش و رژیم غذایی از بین نمی روند. به کمک لیپوماتیک چربی های تجمع یافته در نواحی مختلف مانند پهلو، ران ها، شکم و کفل ها را می توان از بین برد. لیپوماتیک در حقیقت یک نوع دستگاه ساکشن پیشرفته برای تخلیه چربی های موضعی زیر پوست است. هیچ کدام از دستگاه های لاغری فعلی کوچکترین تاثیری بر چربی های لابه لای احشا ندارند و صرفاً شکل بدن را بهبود می بخشند. تاثیرات مثبتی که بر سلامتی ذکر می شود، از طریق ورزش و رژیم غذایی به دست می آید و تمام این روش ها از جنبه بهبود عملکرد قلب و عروق و کاهش چربی های خطرناک بدن بی تاثیرند.درواقع لیپوماتیک، در سیستم Nutational Infrasonic LipoMatic با استفاده از هوای فشرده، نوک یک کانولا با سه نوع حرکت نوسانی، چرخشی و ارتعاشی در زیر پوست به پیش می‌رود که این باعث جدا و معلق شدن چربی‌ها در زیر پوست می‌شود. در لیپوماتیک لاغری کانولا، همزمان چربی‌های معلق شده را تخلیه می‌کند که این زمان عمل را کاهش می‌دهد. در عمل لیپوماتیک، بدن با آسیب کمتر (ورم، کبودی و ناراحت) و دقیق‌تر شکل می‌گیرد.
پیش تر دستگاه هایی نظیر لیپولیز یا لیپوساکشن مورد استفاده قرار می گرفتند که حالت تهاجمی تری نسبت به لیپوماتیک داشتند و لیپوماتیک روشی کم تهاجمی است. لیپوماتیک روشی موثر و در عین حال کم خطر و کم عارضه است و معمولاً در طول یک جلسه نتیجه مطلوبی می دهد. بر خلاف لیپوساکشن کلاسیک که صرفاً مبتنی بر حرکت مکانیکی دست جراح بود و بسیار خسته کننده و نیزگاهاً عارضه دار بود لیپوماتیک درد و ناراحتی کم تری را برای بیمار ایجاد می کند و سبب سهولت کار جراح می شود.
در لیپوماتیک با استفاده از هوای کمپرس شده، میله ای به نام کانولا را به صورت۳۶۰ درجه به حرکت در می آورند. این میله یا کانولا ارتعاش دائمی دارد و با امواج اینفراسونیک و ارتعاش و نوسان ثابت حول یک محور، بدون اینکه سبب تخریب سلول های چربی شود، سلول های چربی را از محل اتصالات آنها به یکدیگر جدا می سازد و سلول های بافت چربی را به صورت سالم از زیر پوست با عمل ساکشن خارج می نماید. از بین بردن چربی ها در روش لیپوماتیک به معنای سوزاندن چربی ها نیست، عبارت برداشتن چربی برای لیپوماتیک مناسب تر است. مزیت لیپوماتیک این است که سلول های خارج شده چربی توسط این تکنیک را می توان مجدداً به عنوان “پر کننده” برای حجیم سازی گونه و صورت یا سایر اعضاء استفاده نمود. اگر از چربی حاصل از لیپوماتیک جهت پرکردن و فرم دادن استفاده شود، به مراتب دوام بیشتر و تورم کمتر پس از تزریق خواهد داشت و چون صدمه ای به سلول های چربی وارد نمی شود، نسبت به چربی خارج شده توسط ساکشن برای حجیم سازی بسیار مناسب تراست. از لیپوماتیک جهت درمان سلولیت (تجمع چربی زیر پوست)، پیوند چربی و درمان تمام نواحی نیازمند به لیپوساکشن استفاده می شود. میزان چربی که می توان در یک جلسه خارج کرد در حدود ۵ تا ۶ لیتر است و می توان یک جلسه دیگر لیپوماتیک را به فاصله یک هفته تا یک ماه بعد انجام داد.
مزایای لیپوماتیک شامل موارد زیر است:
  • کبودی های معمول در لیپوساکشن در این روش بسیار کاهش یافته است.
  • درد کمی دارد.
  • موثر و امن است و خطر آمبولی وجود ندارد.
  • تغییر قوام و رنگ پوست که گاهی در لیپولیز دیده می شود، در این روش رخ نمی دهد.
  • بیمار به سرعت بهبود می یابد و مدت استفاده از گن و دوران نقاهت کوتاه تر است.
  • پوست به سرعت جمع می شود و قوام طبیعی می یابد.
  • به محض اینکه کانولا به بافت غیرچربی برخورد کند از حرکت می ایستد، بنابراین آسیبی به پوست و عضلات وارد نمی کند.
  • زمان عمل کوتاه تر است.
  • نسبت به بیشتر روش های کلاسیک قیمت ارزان تری دارد.
یک سری آزمایش، ده روز قبل از لیپوماتیک باید انجام شود و مصرف مسکن هایی نظیر آسپیرین و ضددرد های غیراستروئیدی نظیر بروفن و ناپروکسن و نیز الکل و مواد مخدر باید قطع شود. بعد از جراحی برای ۴ الی ۵ روز از یک گن مخصوص و سپس به مدت یک ماه و نیم از گن لیپوماتیک استفاده می شود. درد خفیفی که احساس خواهد شد برای دو هفته به وسیله استامینوفن و پس از آن با مسکن های دیگر نظیر ژلوفن تخفیف خواهد یافت و فرد بلافاصله بعد از جراحی می تواند به فعالیت های روزانه بپردازد؛ اما ورزش های جدی که فشارخون یا ضربان را بالا می برند یک هفته بعد از لیپوماتیک می تواند انجام شود. دوش گرفتن بعد از دو روز آزاد است. ماساژ دادن تا سه هفته نتایج لیپوماتیک را بهتر می کند.
این که مجدداً فرد در همان ناحیه دچار چاقی موضعی شود زیاد محتمل نیست؛ اما اگر بیماری متابولیک یا پرخوری زیاد داشته باشد، تجمع چربی در نواحی دیگر بدن ممکن است رخ دهد.
عوارضی که ممکن است در لیپوماتیک رخ دهد شامل حساسیت به لیدوکائین، خونریزی و کبودی در کسانی که آسپیرین و وارفارین مصرف می کنند، است. عفونت به خصوص در کسانی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند، نظیر افراد دیابتی یا مبتلایان به بیماری خودایمنی پیشرفته و کسانی که داروهای تضعیف کننده سیستم ایمنی نظیر کورتن و داروهای ضدسرطان مصرف می کنند، ممکن است رخ دهد. مسمومیت با لیدوکایین عارضه دیگری است که در برخی افراد رخ می دهد و اصولاً لیپوماتیک برای برخی از افراد نظیر خانم هایی که نیاز به کوچک کردن سینه دارند، مناسب نیست؛ اما برای آقایانی که نیاز به کوچک کردن سینه دارند کاربرد دارد.مناطق قابل درمان بدن

 


می‌توان از لاغری موضعی برای بسیاری از بخش‌های مختلف بدن استفاده کرد. این بخش‌ها بیشتر شامل ران‌ها، باسن و شکم می‌شوند، هرچند که می‌توان چربی اضافه بازوها و سایر بخش‌های بدن را نیز برداشت. اگرچه نمی‌توان در مناطق بسیار حساس بدن از لیپوساکشن استفاده کرد، اما گاهی اوقات می‌توان با لیپوساکشن تومسنت، بدون هیچ خطری، نواحی اطراف پایانه‌های عصبی حساس را درمان کرد

 استفاده از این روش‌ها چند مزیت دارد که بدیهی‌ترین مزایا لاغری موضعی، خلاص شدن از چربی‌های اضافی و دادن شکلی جذاب به بدن است.‌ بسیاری از زنان بعد از بارداری به استفاده از این روش‌ها نیاز پیدا می‌کنند. به‌علاوه، لاغری موضعی می‌تواند اعتمادبه‌نفسی که اشخاص برای بهبود کیفیت زندگی اجتماعی‌شان نیاز دارند را به ایشان بدهد؛ و البته مهم‌تر از مسئله زیبایی ظاهری، مزایای بهداشتی استفاده از این روش‌ها است. برای مثال، برداشتن چربی‌های اضافی و لاغری شکم علاوه بر آنکه برای سلامت عمومی بدن بسیار مفید است از برخی مشکلات قلبی ناشی از وجود چربی‌های شکم نیز جلوگیری می‌کند. گاهی اوقات، اشخاص به خاطر ترکیبی از دلایل فوق از لیپو استفاده می‌کنند.

مسمومیت غذایی

استاندارد
طی سال‌های اخیر وقوع مسمومیت‌ها و بیماری‌های میکروبی ناشی از غذا نه‌تنها در کشورهای در حال توسعه بلکه در کشورهای توسعه یافته نیز که از استانداردهای بهداشتی بالایی برخوردارهستند، به نحو چشمگیری افزایش یافته است.
این نوع مسمومیت‌ها از عمده بیماری‌های جوامع کشورهای مختلف جهان به‌شمار می‌رود.مصرف مواد غذایی فاسد یا آلوده، سبب ایجاد مسمومیت غذایی می شود. بیشترین مسمومیت ها بوسیله میکروب استافیلوککاس یا ای.کولی صورت می گیرد. مسمومیت می تواند بصورت فردی یا در صورت مصرف غذای آلوده بصورت جمعی، باشد. در مکانهای عمومی همچون بوفه مدارس، شرکتها، رستورانها و … احتمال مسمومیت بیشتر است، چرا که آنها مجبورند به دلیل حجم غذای زیاد یا مواد را بیرون از یخچال نگه دارند یا اینکه در حین تهیه آنها موارد بهداشتی را به درستی رعایت نکنند. بیشترین مسمومیت ها در اثر عدم پخت کامل مواد گوشتی، خرابی محصولات لبنی و بیرون ماندن غذاهایی همچون سالادها (الویه، سالاد کلم و.. )که در آنها از سس مایونز استفاده شده است، اتفاق می افتد. عوامل ایجاد مسمومیت وجود باکتریهایی چون  باسیلوس کراس، بوتولیسم، کامپی لوبکتر، کولرا، گازهای ای.کولی، لیستریا، استافیلوککاس،… ،قارچ سمی و مسمومیت ماهی می باشند.
بوتولیسم میکروبی است که در صورت تهیه نامناسب انواع کنسرو ها در آنها رشد کرده و در مواقعی نیز منجر به مرگ بیمار میشود.
این تصور که گرم کردن مجدد غذا باعث از بین ‌رفتن میکروب‌ها می‌شود، اشتباه است زیرا دما به هیچ‌وجه هنگام گرم کردن غذا به ۱۰۰ درجه سانتی‌گراد نمی‌رسد.
مواد غذایی باید کاملا سرد یعنی در دمای منهای ۵ درجه سانتی‌گراد یا کاملا گرم یعنی در دمای بالای ۶۵ درجه سانتی‌گراد مصرف شوند. به فاصله دمایی منفی ۵ تا ۶۵ درجه سانتی‌گراد، «ناحیه خطرناک» یا «منطقه خطرناک» گفته می‌شود، بنابراین مواد غذایی نباید در این دما نگهداری شوند اما متأسفانه در بسیاری از موارد این نکته رعایت نمی‌شود…
شایع‌ترین دلیل مسمومیت غذایی چیست؟
شایع‌ترین علت مسمومیت در کشورهای جهان سوم و در حال توسعه از جمله ایران به این دلیل است که بسیاری از آشپزها، خانم‌های خانه‌دار و… بعد از پخت مواد غذایی، آن‌ها را در دمای «منطقه خطرناک» قرار می‌دهند درحالی‌که نگهداری غذا در این دما باعث رشد و تکثیر میکروارگانیسم‌ها (میکروب‌های بیماری‌زا و عوامل فساد) خواهد شد که برخی از آن‌ها قادر به ترشح توکسین یا سم میکروبی هستند. حداکثر زمان مجاز برای نگهداری ماده غذایی در دمای خطرناک، ۲ ساعت است. پس از ۲ ساعت، هر ۲۰ دقیقه، تکثیر میکروب‌ها به توان ۲ می‌رسد و در نتیجه برخی از میکروب‌ها مانند استافیلوکوکوس اورئوس با افزایش تعداد و ترشح سم به دوز عفونی‌کننده و بیماری‌زا خواهند رسید که در نهایت باعث ایجاد مسمومیت غذایی می‌شوند.
جالب است بدانید که در این موارد هیچ تغییری در رنگ، بو و مزه غذا ایجاد نمی‌شود. این مسئله در مورد غذاهایی که دستکاری و دستمالی (هندلینگ) زیادی دارند مانند سالاد الویه، کباب کوبیده یا جوجه‌کباب، بیشتر صدق می‌کند و احتمال آلوده شدنشان بسیار بیشتر است. در ضمن، بیش‌ترین موارد مسمومیت غذایی گزارش‌شده در منازل، خوابگاه‌ها، رستوران‌ها، میهمانی‌ها، مجالس عروسی و دهه‌های عاشورا و ماه مبارک رمضان نیز به دلیل نگهداری مواد غذایی در این دما و به مدت زمان نامناسب و در حجم انبوه است.
فراموش نکنید حداکثر ۲ ساعت مجاز هستید غذا را در منطقه دمایی خطرناک یعنی بین کاملا سرد و کاملا گرم نگهداری کنید و تنها یک بار می‌توانید غذا را گرم یا سرد کنید. این تصور که گرم کردن مجدد غذا باعث از بین‌ رفتن میکروب‌ها می‌شود، اشتباه است زیرا دما به هیچ‌وجه هنگام گرم کردن غذا به ۱۰۰ درجه سانتی‌گراد نمی‌رسد. درحالی‌که سم باکتری استافیلوکوکوس اورئوس این دما را به مدت نیم ساعت تحمل می‌کند.
ضمن اینکه نگهداری غذا در یخچال در حجم زیاد مانع خنک شدن سریع و کافی قسمت مرکزی غذا می‌شود بنابراین برای حفظ بهداشت مواد غذایی و پیشگیری از مسمومیت آن را در حجم کم و در ظروف دربسته که عمق کمی دارند، بریزید و در یخچال بگذارید. بعد از پخت هر غذایی، بیش از ۴۸ تا ۷۲ ساعت نمی‌توانید آن را در یخچال نگه دارید، زیرا حتی اگر تغییری در طعم و ظاهر آن ایجاد نشده باشد، قابل مصرف نیست.
اگر مسموم شدید این خوراکی را فوراً بخورید
اگر ساندویچی نامرغوب خورده‌اید و مسموم شده‌اید با خوردن چند حبه سیر می‌توانید حالتان را بهتر کنید. یکی از قدیمی‌ترین گیاهان مورد مصرف غذایی و دارویی گیاه سیر است. قدیمی‌ترین اسناد به جای مانده در مورد سیر مربوط به کتیبه‌های سومریان است که از ۲۶۰۰ سال قبل از میلاد مسیح به جای مانده است.
همچنین سیر یکی از مهم‌ترین داروهای مصر باستان است که حداقل ۲۲ خاصیت درمانی برای آن قائل بوده‌اند و در پاپیروس‌های به جای مانده از ۱۵۵۰ سال قبل از میلاد مسیح ثبت شده است. محققان می‌گویند سیر از هر آنتی‌بیوتیکی قوی‌تر است و می‌تواند مسمومیت‌ها را هم کاهش دهد.
بررسی‌ها نشان می‌دهند سیر می‌تواند مسمومیت‌های ناشی از گوشت‌های خام یا فرآوری شده را درمان کرده و آمار مسمومیت‌ها را کاهش دهد. گفتنی است، سیر به دلیل دارا بودن خواص بسیار، کاربرد دارویی نیز دارد این گیاه خاصیت ضد باکتریایی، ضد ویروسی و ضد قارچ دارد و قادر است به محض وارد شدن ماده‌ای مسموم و یا آلوده با آن مبارزه کند و سیستم ایمنی بدن را تقویت کند.
گفتنی است، سولفور موجود در آن مانع از ایجاد مشکلات گوارشی می‌شود و باعث تقویت معده و روده خواهد شد از این رو افرادی که دچار این‌گونه مشکلات هستند می‌توانند از آن به عنوان مسکن برای بهبود سیستم گوارشی خود استفاده کنند و عفونت‌های گوارشی و مسمومیت‌های شدید را درمان کنند.
مصرف آب‌لیمو و مایعات؛ درمان خانگی مسمومیت
درمان خانگی مسمومیت تا زمانی مجاز است که بیمار احساس سردرد و سرگیجه نداشته باشد چرا که پس از آن بیماری خطرناک می‌شود. بیماران با مصرف مایعات، آب‌لیموی تازه و لبنیات تازه می‌توانند به دفع مواد مسموم کمک کنند. با توجه به افزایش مسمومیت‌های غذایی در فصل گرما، مردم باید به محض مشاهده تغییر رنگ و طعم مواد غذایی با دقت در مورد مصرف آن تصمیم بگیرند و فقط به تاریخ مصرف روی آن اطمینان کامل نداشته باشند.
از طرفی بعضی از مواد غذایی پس از پایان مهلت استفاده، فقط کیفیت آن کاهش پیدا می‌کند اما برخی از مواد غذایی ممکن است آلودگی‌های میکروبی و حتی سموم خطرناک و کشنده تولید کنند.
توجه داشته باشید که مصرف داروهای خودسرانه در منزل بسیار خطرناک است و در صورتی که بیمار احساس سردرد و سرگیجه داشت، حتماً به مراکز درمانی مراجعه کند تا با استفاده از آنتی‌بیوتیک‌هایی که پزشک معالج تجویز می‌کند، بهبودی حاصل شود. در نظر داشته باشید که سیستم دفاعی بدن تلاش می‌کند تا از راه اسهال و استفراغ و در واکنش اولیه مسمومیت را دفع کند، در این صورت بیماران باید با مصرف مایعات، آب‌لیموی تازه و لبنیات تازه به دفع مواد مسموم کمک کنند.
همیشه قبل از پختن و خوردن غذا دست‌های خود را بشویید. مطمئن شوید که غذای شما به نحو مناسب تهیه شده است. غذاهای سرد و یخ زده را به نحو مناسب نگهداری کنید. گوشت و تخم مرغ را به طور کامل بپزید. هر چیزی که با مواد غذایی خام تماس دارد باید قبل از استفاده برای پخت غذای دیگر تمیز و پاک شود. همچنین مطمئن شوید که همیشه میوه‌ها و سبزیجات را قبل از مصرف به خوبی می‌شویید.
همواره درباره مواد غذایی و بیماری‌های متنوع ناشی از آن‌ها اطلاعات مناسب در اختیار داشته باشید. در صورتی که اطلاع پیدا کردید مواد غذایی خریداری شده آلوده هستند، این مواد را کنار گذاشته و مصرف نکنید. کسانی که در معرض خطر بالای واکنش شدید به مسمومیت غذایی هستند (نوزادان و کودکان، افراد مسن، افرادی که سیستم ایمنی بدن آن‌ها ضعیف شده است، و زنان باردار) باید از خوردن غذاهای دارای ریسک مسمومیت بالا همچون سوشی، کالباس، پنیر بومی، آب میوه یا شیر پاستوریزه نشده خودداری کنند.
کند.